Św. Andrzej Świerad przyszedł prawdopodobnie na świat pod koniec X w., zmarł zaś w 1034 r. w Nitrze na Słowacji. Urodził się w chłopskiej rodzinie w okolicach Krakowa – Oława pod Wrocławiem i Tropie Sądeckie pretendują do miejsc jego urodzenia.
Działał we Wrocławiu, na górze Ślęży, Opatowcu, na Podhalu, w Skałce i na górze Zabor pod Nitrą. Był znakomitym lekarzem, w Europie zasłynął jako uzdrowiciel chorób kręgosłupa.
Leczył Emeryka – syna króla węgierskiego i cesarza Henryka II.
Przypuszcza się, że odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej, gdzie poznał ideały wschodnich eremitów i po powrocie w ojczyste strony naśladował ich życie. Po ukończeniu 40 lat pozwolono mu na zamieszkanie w pustelni.
Jego podstawowym zajęciem było karczowanie lasu. Prktykowł surową ascezę – zmarł w skutek gangreny, spowodowanej ciasno zapiętym wokół ciała łańcuchem.
Kanonizowany w 1083 r. z inicjatywy króla Węgier Władysława syna Storady, siostry Chrobrego. W Paryżu przechowywany jest jego żywot opisany przez Maura w 1064 r. Bibliografia o św. Świeradzie obejmuje ponad 200 pozycji.
|
Portal
