Ambroży, biskup Mediolanu, jeden z czterech wielkich Doktorów Kościoła zachodniego, urodził się około 340 roku w Trewirze.
W rzymie zdobył wykształcenie klasyczne i prawnicze. W karierze urzędniczej doszedł do namiestnika prowincji Emilii i Ligurii z siedzibą w Mediolanie. Gdy w 374 roku wybierano biskupa, Ambroży przybył dla czuwania nad porządkiem. Kiedy przemawiał do zgromadzonego ludu, niespodziewanie odezwał się głos dziecka: "Ambroży biskupem!". Oba stronnictwa, katolickie i ariańskie, uznały to za dobry wybór. Ambroży znał Pismo święte i chrześcijaństwo, ale nie był ochrzczony. Przyjął więc chrzest, a po tygodniu święcenia biskupie.
Cały swój majątek ofiarował na potrzeby Kościoła mi ubogich. Zgłębiał Pismo święte i pisma pisarzy kościelnych. Troszczył się o powierzonych mu wiernych, o śpiew kościelny, cieszył się wielkim autorytetem. Biskupi Wschodu i Zachodu uważali go za wzór i zasięgali u niego rady. Skutecznie bronił Kościoła przed ingerencją władzy świeckiej.
Napisał wiele znakomitych dzieł teologicznych. jego ofiarne życie i walka o wolność Kościoła wyczerpały go, powodując przedwczesną śmierć 4 kwietnia 397 roku.
Ciało jego złożono w bazylice mediolańskiej. Liturgia wspomina go 7 grudnia.
|
Portal
